ما در غروب کوچه های خاک خورده

گندم که در هرگوشه کم کم سبز می گشت

گویا پرستو هم پس از او

می آمد و بر طاق هشتی لانه می زد

سرگرم نوبر بستنی بودیم غافل

کو بی خبر چون آفتاب از دست می رفت

در خانه هامان