شب شتابگری همچو اسب مست گریخت

بهارهای بن خاک خفته می دانند

تمام شب به زمین ماندم و به ره نگران

و از فراز پریشیده موی من در باد

شکافت پهلوی دیوار قرن و قلعه قرن

چو موم در بر آتش به خاک راه چکید

میان پنجه غولی که سر کشید از خاک