چه رفته بود ندانم که در تمامی شهر

به چهره ها همه تشویش ز آسمانها بود

زمین تو گویی از سقف خویش می ترسید

ولی توقف و گرما و تشنگی می کشت

به جای سبز درختان چراغ قرمز بود

به زیر دیده خورشید نیمروزی مرگ

کشنده بود به تابوت تنگ و راه دراز