به هر درخت

زبان به شکوه گشودم که صحن گورستان

چو جنگل تنکی از درخت آهن بود

دلم به سینه چو یک دارکوب سرگردان

درخت خاطره نوک با وداع می کوبید

مرا به خاک نهادند همچو دانه سبز

بود که دایه مرگم دوباره بار دهد