چو ترمه و کفن از روی من کنار زدند

درخت خاطره نوک با وداع می کوبید

مرا به خاک نهادند همچو دانه سبز

بود که دایه مرگم دوباره بار دهد

به جای کالبد من زبان مردم بود

زمانه ای است چو افسانه ها شگفت آلود

که عمر مرگ چو عمر حیات کوتاه است