زمانه ای است چو افسانه ها شگفت آلود

بود که دایه مرگم دوباره بار دهد

چو ترمه و کفن از روی من کنار زدند

به جای کالبد من زبان مردم بود

که عمر مرگ چو عمر حیات کوتاه است

به گرد من همه کودکان همبازی

پی گرفتن پروانه ها شتابانند