مانند فلز تیره دندانه دار را

دردی ت نشسته است دریغا که هیچ گاه

از آن نمی رود

خشکید خون به شاخه انگشتهای من

سردی نمی کشد

گرمی نمی چشد

رویینه پشت می پرد این روزگار را