و ز باغ می برد همه عطر و عبیر ما

آنان که لاف دایگی و مادری زدند

خوردند خون ما و بریدند شیر ما

آن جا که باغبان کمر سرو می زند

ای شط ره رونده تو آیینه ای بگیر

بر روی و موی بیدبن سر به زیر ما

می گفت پیر ما که صبوری به روز سخت