چون عقل را به گوشه میخانه باختیم

بر روی و موی بیدبن سر به زیر ما

می گفت پیر ما که صبوری به روز سخت

حالی بیاورید صبوری به پیر ما

عشق تو ماند در همه حالی دبیر ما