دل ندارند و عجب این که همه دلشادند

چون همه باز نظر از جز شه دوخته اند

گرد مردار نگردند نه ایشان خادند

همه لب بر لب معشوق چو نی نالانند

گر فقیرند همه شیردل و زربخش اند

این فقیران تراشنده همه خرادند

خود از آن کس که تراشیده تو را زو بتراش