بالای خود در آینه مشکن به های ها ی

ایینه ها زبان خبر چینی اند و بس

عریان مکن برابر آیینه راز خویش

تا بر تو پرده ها ندرد پیش چشم کس

تصویر غم غمت را هر دم فزون کند

گیسو به رخ میز و ز درد این چنین متاب

دستی بر آر کاینه را واژگون کند