گیسو به رخ میز و ز درد این چنین متاب

تا بر تو پرده ها ندرد پیش چشم کس

بالای خود در آینه مشکن به های ها ی

تصویر غم غمت را هر دم فزون کند

دستی بر آر کاینه را واژگون کند

آیینه را بیافکن تا رو به هم نهیم

باشد به دست خویش مداوای هم کنیم