باشد به دست خویش مداوای هم کنیم

گیسو به رخ میز و ز درد این چنین متاب

دستی بر آر کاینه را واژگون کند

آیینه را بیافکن تا رو به هم نهیم

وان دست را که آینه دار ملال توست

زان پیش تر که مشت برآرد قلم کنیم

ایینه می نماید اشک تو را به تو