آن جا زمین گم بود

می دوخت ابر پاره را با وصله آبی

وز کاسه ای تا جاودان بی ته

روح مرا چون سنگ سنگینی به گود آسمان می برد

آن جا زمان چون حبه قندی آب میگردید

جان بود و بی مرگی

پر بود و آزادی