افسوس که او گوش و دهن نیست

می پویم

می پرسمش احوال

افسوس که او را سر پاسخ گفتن نیست

چشمی است سراپا

وین چشم نگاهی است نوازش گر و پرسا

با او غم درماندگی ام را می گویم