دو چشمان خیره بر گهواره خورشید

تناور صخره ای بر ساحل امید

ستون کرده است پا داده است سینه بر ره توفان

پی افکنده میان قرن ها طغیان

ستیز جزر و مد ها پیکر او را تراشیده

ز برف روزگاران بر سرش دستار پیچیده

غروب زندگی بر چهره اش بسیار تابیده