ستیز جزر و مد ها پیکر او را تراشیده

ستون کرده است پا داده است سینه بر ره توفان

پی افکنده میان قرن ها طغیان

دو چشمان خیره بر گهواره خورشید

ز برف روزگاران بر سرش دستار پیچیده

غروب زندگی بر چهره اش بسیار تابیده

که تا رنگی مسین در متن پاشیده