که تا رنگی مسین در متن پاشیده

ستیز جزر و مد ها پیکر او را تراشیده

ز برف روزگاران بر سرش دستار پیچیده

غروب زندگی بر چهره اش بسیار تابیده

بود دیری که برکنده است با چنگال در چشمان

عقابی آشیانه

که مانده جای آن چنگال ها بر روی کوهستان