خدای قهرمانی ها بر این لب خورده بس سوگند

لبی چون کهکشان مشعل کش شب ها

لبی سردار فاتح در بر لب ها

لبی چون گل گل آهن

تن عریان شده این جا ستایشگر

اگر چه چشمه زاینده ای باشد که دیگر نیست نوش آور

ولی در عمق جانش حک شده خورشید یک لبخند