نمی گیرد به خود زیبایی پرپر

پس از من شاعری اید

که می روبد بساط شعرهای پیش

که می کوبد همه گلهای به پای خویش

نگاه جست و جویش را

پس از من شاعری اید

که با چشمم ندارد آشنایی آسمانهای خیال او