پس از من شاعری اید

غنچه های عمر ناسیراب من بشکفته درکامش

و یا شاید نداند

در سحرگاه ورودش همچو من رنگ خواهم باخت

که من لبهای او را درد هان شعرهای خویش می بوسم

اگر چه او نخواهد ریخت اشکی بر مزار من

من او را در میان اشک و خون خلق می جویم