کلام روشنش در کام خفته است

دو چشمش گر چه انگاری که بیناست

شبی را درنگاه خود نهفته است

چه غوغا ها که می افکند در شهر

به سحر نغمه و چشمان جادو

به فرمان نگین سبز او بود