بر این دریای بی خورشید

جدا ماندم ز دامانش

گسست و ریخت مروارید بی پیوندمان بر آب

از آن پس در پی همزاد ناپیدا

که روزی شب چراغش بود و می تابید

به هر ره می روم نالان به هر سو می دوم تنها