گردونه های باد سپیدی ز روز رفت

لرزید در کرانه دریا غروب سرخ

در جام چشم من شب تلخی چکید و خفت

اسبان ابر یکسره کندند در هوا

یک سایه در سیاهی آواره غروب

خشکید بر افق

دریا غریو می کشد از آشیان هنوز