بر پیکر شکسته من ورد می دمد

می آردم به روی

می سایدم به بستر بی انتهای شب

باد سیاه چون دم جادوگران پیر

تابوت می دود پی من با دهان باز

گیسو به گرد گردن من حلقه می زند

دستی به سان ریشه خشک درخت ها