توانم رفت و گل آمد در این شهر

ولی گل هر چه باشد چیدنی هست

نهالش کنده ام از سرزمینی

که در آن آرزوهای من افسرد

چراغ چشم من در راه پژمرد

ببوییدش که دارد عطر اندوه

سیه پوش جوانی من این گل