چراغ چشم من در راه پژمرد

نهالش کنده ام از سرزمینی

که در آن آرزوهای من افسرد

توانم رفت و گل آمد در این شهر

ببوییدش که دارد عطر اندوه

سیه پوش جوانی من این گل

اگر چه اختر تاریکفامی است