پر تپش بی سایه در خود ایستاده

پای تا سر سینه اما بی نفس بی خاطره گنگ و فراموشی

هر صدایی در نگاهش گم به چشم ژرف خاموش

سر به سر آغوش خشکی را به زیر پا نهاده

باز ... باز و بیکرانه دامن افشان دور گستر

باد ها را همسفر ساحل نشینان را نواگر