یادها را در سینه اش مغروق چون نعش زنی سیمینه اندام

سر به سر آغوش خشکی را به زیر پا نهاده

باز ... باز و بیکرانه دامن افشان دور گستر

باد ها را همسفر ساحل نشینان را نواگر

نام ها از لب زدوده تن رها و بی سرانجام

محو در مه هر سپیده

شامگاهان ارغوانی ابر بر رویش دویده