شامگاهان ارغوانی ابر بر رویش دویده

یادها را در سینه اش مغروق چون نعش زنی سیمینه اندام

نام ها از لب زدوده تن رها و بی سرانجام

محو در مه هر سپیده

لکه ها از دید شب ها برتن او

بوسه بس روز روشن خفته پیراهن او

گیسوانش در کرانی شست و شو گر ماسه ها را پای او بر ساحل دور