برپهنه نبرد سمندر دلاوران

کو ابر پاره پاره ؟

کو کهکشان سنگ فرش تا مشرق امید ؟

وقتی سوار هست و همآورد گرد هست

چوگان فتح را

امید برد هست

آویزهای غمزده برگهای خیس