در رامش این شب که آرامش پسند است

این چشم ها را بارها در گور کردند

لیکن گیاه خش بود این چشم بی مرگ

بشکست اگر باز آتشین آورد گلبرگ

فریاد این چشمان ز هر کویی بلند است

کنون مرا می پاید و دست و لبم را

در این چنین تاریک شب فانوس می گیرد شبم را