فریاد این چشمان ز هر کویی بلند است

لیکن گیاه خش بود این چشم بی مرگ

بشکست اگر باز آتشین آورد گلبرگ

در رامش این شب که آرامش پسند است

کنون مرا می پاید و دست و لبم را

در این چنین تاریک شب فانوس می گیرد شبم را

بر این ره مه خورده خاکستری فام