بر این ره مه خورده خاکستری فام

فریاد این چشمان ز هر کویی بلند است

کنون مرا می پاید و دست و لبم را

در این چنین تاریک شب فانوس می گیرد شبم را

بی گفتگو آرام با من می زند گام

نیرنگ کردی آسمان تیره نیرنگ

تا از سیاه چشم هایش یافتی رنگ