محو سکرست پس محو بود صحو یقین

رو به جامع چو نهادند دو صد فرق فزود

فکر محدود بد و جامع و فارق بی حد

آنچ محدود بد آن محو شد از نامحدود

شمس عاقب بود ار چند بود ظل ممدود

این از آنست که یطوی به زبان لایحکی

زانک اثبات چنین نکته بود نفی وجود