سرمست از نیاز چو پروانه بهار

در مسجد می شوند به هر سو ستارگان

پر می کشم ز دامن شط شهاب ها

می بینم آن چه بوده به رویا و خوابها

سر می کشم به هر ستاره و پا می نهم بر آن

تا شیره ای بپرورم از جست و جوی خویش

تامیوه ای بیاورم از باغ اختران