سگ به هر سو که چخد نعره به کوی تو زند

چشم روشن نفسی کان ز جهان تو بود

دل اگر بی ادبی کرد بر این صبر مگیر

طعمش بد که در این جنگ عوان تو بود

شیرگیرش که بود تا که زیان تو بود

هین صبوحست بده می که همه مخموریم

تا که جان یک نفسی مست ضمان تو بود