برسد چون نرسد چونک رسان تو بود

همه خفتند و دو مخمور چنین بیدارند

نظری کن سوی خم ها که نهان تو بود

سر و پا مست شود هر چه تو خواهی بشود

هله درویش بخور نک قدح زفت رسید

سست بودن چه بود چونک اوان تو بود

هله امروز نشستیم به عشرت تا شب