من چو از تیر توام بال و پری بخش مرا

تا ز گلزار و چمن رسم خزان برخیزد

پشت افلاک خمیدست از این بار گران

ای سبک روح ز تو بار گران برخیزد

خوش پرد تیر زمانی که کمان برخیزد

رمه خفتست همی گردد گرگ از چپ و راست

سگ ما بانگ برآرد که شبان برخیزد