من گمانم تو عیان پیش تو من محو به هم

خوش پرد تیر زمانی که کمان برخیزد

رمه خفتست همی گردد گرگ از چپ و راست

سگ ما بانگ برآرد که شبان برخیزد

چون عیان جلوه کند چهره گمان برخیزد

هین خمش دل پنهانست کجا زیر زبان

آشکارا شود این دل چو زبان برخیزد