سیل آمد ز فراوانی اشکم امروز

لب چنین قند و سخن زهر که باور می کرد

مثل من منتظری خسته ولی چشم به راه

نه کنون در همه دهر که باور می کرد

چشم خشکیده چنین نهر که باور می کرد