چون به دار آمد سرم اینگونه حاشا می کنی

توی ناپیدای غم من را تو پیدا می کنی

خلوت آیینه وارم را تماشا می کنی

گفته بودی بر سرم دست نوازش می کشی

از دلم راز من دیوانه می پرسی چرا ؟

دل به بازی برده ای طرح معما می کنی

در زلال چشم تو شفاف شبنم می شوم