چشم و گوش من ازین بازی پندار پر است

مرتع بی علف از برۀ بیمار پر است

توی این قحطی اندیشه دل زار پر است

وهم آیینه نکن حیلۀ راه است سراب

من سوار نفس گرم خودم خواهم شد

بروم تا افق دور که از یار پر است

استخوان میشود این لقمه اگر بردارم