سفرۀ جان من از لقمه شکدار پر است

من سوار نفس گرم خودم خواهم شد

بروم تا افق دور که از یار پر است

استخوان میشود این لقمه اگر بردارم

خنده با کوچ پرستوی تو از خانه گریخت

خلوت حوصله از نغمۀ غمبار پر است

دست خورشید پر انگشت و هر آن یک بر چشم