مشرق اول صبح از تب آزار پر است

خنده با کوچ پرستوی تو از خانه گریخت

خلوت حوصله از نغمۀ غمبار پر است

دست خورشید پر انگشت و هر آن یک بر چشم

توی زنبیل دلم عاطفه دارم بسیار

تا ابد هرچه که خواهی برو بردار پر است