به من بتاب و برقصان مرا مرا که غبارم

حریر بوسه بیفشان به دوش من که نمیرم

نگو که حوصله باید نمی شود که ندارم

تو اوج عشوه نوری تو کهکشان غروری

شبیه بغض بهاری دلم گرفته ازین جا

درین کویر مکرر کجا روم چه ببارم