عالم خمار بود و میخانه ای نبود

بسیار بیستون که به روزی شکست عشق

از عشق زنده است هر آن چیز هست و نیست

بهتر که نیست آنکه نیارد بدست عشق

خمخانه را ، مرا، همه را کرده مست عشق

بی عشق بهتر است نخوانی نماز خویش

سوی بهشت می برد آن بت پرست عشق