چای در سودای غم آتش گرفت

مرد چوپان ناله ای در نی نهاد

یک گله در حال رم آتش گرفت

یک سماور خسته ، مهمانی نبود

زندگی چخماق سرد لحظه هاست

هیزم ما کم به کم آتش گرفت