بر بلند غمش بیاویزی

طفلک شعرم ار شود خاموش

سیلی غم زنی بر انگیزی

گر جسارت کند به محضر عشق

گر تو را جا دهم به مجلس دل

زین قفس چون شود که بگریزی

چشم احمد نمی کند پرهیز