سن مرا مپرس که من غافل خودم

مهمان من خداست و افطار می کنیم

با خرده نان بی کلک منزل خودم

آخر چقدر مسئله را سخت می کنی

آیا ریاضیات مرا کشف می کند

مجموعه ای تهی که فقط شامل خودم

مجذور زندگیست همین قطره های اشک